نه ساعت و ده دقیقه و یازده ثانیه

امروز صبح شعر بلندی برایت نوشته بودم

که پیام بروزرسانی سیستم

مثل اجل معلق ظاهر شد

و با موافقت من برای انجام عملیات،

هر چه را رشته بودم پنبه کرد.

الان

دوازده دقیقه, و بیست و چهار ثانیه, است

در ذهنم مرور می کنم

آنچه را که پاک شده است

دوباره به صفحه برگردانم .

اما بخاطر نمی آورم.

امان از این حواس پرتی ...

عزیزم نگران نباش !

بگذار برایت بگویم

مضمون نامه اینچنین بود:

صبح که از خانه بیرون می زنم

بعد از نه ساعت و ده دقیقه, و یازده, ثانیه, دوری

اشتیاق دیدن دوباره ات

بیقرارم می کند.

فقط همین !